Uwodzicielska Praga

Urzeka tradycją, zaskakuje nowoczesnością. W labiryncie wąskich uliczek co krok czeka jakaś niespodzianka. Ukochali ją poeci i artyści. Była sceną wielkich wydarzeń, a jednak nie zniszczyły jej wojny ani rewolucje.

Praga to miasto dwóch tysięcy zabytków i osiemdziesięciu ośmiu rezerwatów przyrody. Powstawała przez wieki z wyrastających obok siebie grodów, zamków i klasztorów. Tę niezwykłą panoramę miasta widać z klasztoru na Strachowie. Z prawej strony sięgają nieba wieże katedry na hradczańskim wzgórzu. Z lewej zielone wzgórze Petrzin, ulubione miejsce wycieczek mieszkańców stolicy. Między dachami, murami i pomnikami wije się nitka Wełtawy. Praga z tej perspektywy jest jak dywan utkany z dzieł sztuki i emocji.

Stachowski klasztor odwiedzam nie tylko dla tej niezwykłej panoramy. jego wnętrza kryją jedną z najstarszych bibliotek Europie. Jest w niej pierwsze wydanie „O obrotach sfer niebieskich” Mikołaja Kopernika. Choć droga jest nieco dłuższa, na hradczańskie wzgórze zazwyczaj można zawędrować przez kościół Loterański. Z całych Czech wierni pielgrzymują do repliki domu Świętej Rodziny, który według legendy w XIII wieku z Betlejem za sprawą cudu został przeniesiony do Loreto. O tym, by cud się zdarzył też w Pradze, marzyła cztery wieki później praska arystokratka Katarzyna Lobkowicz i to marzenie zrealizowała.

Moja trasa prowadzi obok hradczańskiego ratusza i domu należącego niegdyś do rodziny słynnego artysty Alfonsa Muchy aż do kryjącego zbiory Galerii Narodowej pałacu Sternbergów. Po drugiej stronie placu Hradczańskiego podziwiam Pałac Biskupi. W końcu jednak przekraczam zrobioną złotem bramę, wyznaczającą granicę hradczańskiego zamku. To wejście do Pałacu Prezydenckiego. Od ponad dziesięciu stuleci Hradczany są sercem Czech – siedzibą władz. Do dziś w sali tronowej prezydenci przyjmują zagraniczne delegacje. Stoję chwile w kolejce, by wraz tłumem zwiedzających wejść do katedry Świętego Wita, największego kościoła w Pradze.. Gotyckie sklepienia zdają się sięgać nieba. Boczne wejście, przez wieki zarezerwowane dla królów, zdobi jedna z najpiękniejszych gotyckich mozaik – tworząca słynna Złotą Bramę.

Spod katedry wąska brama prowadzi mnie na Złota Uliczkę, symbol Pragi. Z domkami jak z bajki o krasnoludkach. Mieszkali w nich alchemicy szukający kamienia filozoficznego i złota. Zamkowe schody prowadzą na Małą Stranę, kolejne z miast, które niegdyś utworzyły Pragę. Co krok przystaję, by podziwiać wspaniałe pałace. Docieram do kościoła Świętego Mikołaja, uważanego za klejnot europejskiego baroku. Z Małostrańskiego Namesti widzę wejście na most Karola. Wśród wspaniałych rzeźb przycupnęły stragany i uliczni grajkowie. Turyści tu nie zapominają by dotknąć kamiennej figury świętego Jana Nepomucena. Miejsce to, dotykane przez miliony rąk, podobno przynosi szczęście.

Po drugiej stronie Wełtawy warto jest odwiedzić dzielnice Józefów. Na jednym z największych kirkutów na świecie szukam grobu rabina Lowa, twórcy Golema. Pełna sklepów ze słynnym praskim szkłem ulica prowadzi mnie prosto na rynek Starego Miasta. Przy Ratuszy Staromiejskim tłumek gęstnieje. Wszyscy czekają na pełną godzinę: dźwięk kurantów słynnego zegara i tańczące figurki. dawną królewską drogą idę w stronę Nowego Miasta. Okna kubistycznego domu Pod Czarną Madonną lśnią jak diamenty. Na Wacławskim Namesti mnoży się od pokus zakupowych, można łatwo przegrać z praskimi piwiarniami.
„Svetle”, „cerne” albo „rzezane”…, jasne, ciemne albo zmieszane jedno z drugim. bez piwa nie ma wieczoru w Pradze. piwiarni w Pradze jest z góra tysiąc. „U Kalicha” na owym Mieście Szwejk snuł opowieści, a w „realu” gościł tu często Jarosław Haszek. W słynnej piwiarni „U Fleku” dodatkiem są kabaretowe spektakle. To jedyne takie miejsce: kabaret i piwiarnia w jednym. Praskie piwiarnie serwują nie tylko piwo ale narodowe, czeskie potrawy: knedliki, gulasz i utopence, czyli marynowane serdelki, ser czy cebulę. Można sobie tu uciąć miłą pogawędkę z kelnerem, gośćmi z sąsiedniego stolika. praskie piwiarnie otwierają serca i głowy.